با عضویت در خبرنامه از 10 درصد تخفیف در خرید مجله معیشت بهره مند شوید


اینترنت چیزها

زمان مطالعه: 2 دقیقه
تاریخ انتشار مطلب : ۲۱ آذر ۱۳۹۵

در سال ۱۳۷۵ شغل من این بود که به مردم به‌قبولانم ، کامپیوتر وسیله به‌درد بخوری است.  درآن روزها بازاریابی کامپیوتر بیشتر از اینکه یک کاری تجاری باشد، یک کاری فلسفی بود. از قطعه‌ فروشان خیابان چراغ‌ برق گرفته تا شرکت‌های خیابان جردن و فرشته، کمتر کسی بود که به‌ سادگی بپذیرد داشتن چنین چیزی در محل کارش مفید است. در تصور عمومی، از کامپیوتر، یک ابزاری تخصصی و به‌ شدت پیچیده و کسل‌ کننده بود (البته از حق نگذریم همین‌طور هم بود!). مشتریان من اغلب، مهندساین، اساتید دانشگاه و دانشجویان، صاحبان صنایع و سازمان‌های دولتی بودند و سایر مردم، دلیلی نمی‌دیدند چنین پول هنگفتی را برای وسیله‌ ای بپردازند که درعمل به‌هیچ دردشان نمی‌ خورد. فیلم‌های آن زمان هم گویای همین امر است. در این فیلم‌ها، صاحبان کامپیوتر آدم‌های نابغه‌ ای هستند که برای هر سؤال و مشکل پیچیده‌ ای به دستگاهشان مراجعه می‌ کنند و با خیره‌شدن به متن‌های نامفهوم روی مانیتور و تایپ سریع حروف، بالاأخره  راه‌حل محیر‌ العقولی پیدا می‌ کنند.
اینترنت هم سرنوشت مشابهی داشت. در ابتدا، اتصال به اینترنت مقوله‌ ای تخصصی و علمی بود و حتی آن‌هایی که اسم این «”چیز»” به گوششان خورده بود ، دلیلی برای استفاده  ازآن و به‌ویژه هزینه‌ کردن برایش  نمی‌ دیدند. برای درک دور از ذهن بودن مقوله «”ارتباط از راه  کامپیوتر»”  درآن زمان، کافی است نگاهی به لپ‌ تاپ‌ های قدیمی بیاندازید. در این وسایل، خبری از سخت‌افزارهای ارتباطی، مانند مودم و کارت شبکه نیست و درگاه‌ها تنها به‌ منظور اتصال ابزارهایی مانند چاپگر یا حداکثر یک کامپیوتر دیگر طراحی شده است. حتی با وجود ارزان بودن مودم‌های تلفنی (دایال آپ) اکثر سیستم‌ها بدون مودم بودند.
با اینکه قدرت پردازش گوشی‌ های هوشمند ده‌ها برابر و حجم ذخیره‌ سازی آن‌ها ده‌ها هزار برابر کامپیوترهایی است که من در دهۀ هفتادآنها را بازاریابی می‌ کردم، با این‌ حال …..

معیشت / آذر ۹۵



نظرات

یک دیدگاه

  • سلام , مهمان