با عضویت در خبرنامه از 10 درصد تخفیف در خرید مجله معیشت بهره مند شوید


کلاهبرداری فرهنگی

زمان مطالعه: 2 دقیقه
تاریخ انتشار مطلب : ۲۱ آذر ۱۳۹۵

پس از غائله تنباکو و لغو امتیاز رژی و تکرار این وقایع در قضیه اعطای امتیاز به بارون رویتر، نفرت عمومی از انگلستان اندک‌ اندک در جامعه ایران رنگ باخت و همزمان با جنبش مشروطه ، با تبلیغات گسترده متجدداین و از فرنگ برگشتگان، انگلیسی مآبی نشانی از سواد، ثروت و تشخص گردید. هرچند هم‌ اکنون هم این عقیده به‌ طور جدی در بین مردم رواج دارد که همۀ اتفاقات خوب و بد در ایران، به‌ نحوی به انگلیسی‌ ها مربوط می‌ شود، اما نمی‌ توان کتمان کرد که هنوز هم انگلیسی مآبی یکی از مهم‌ترین عوامل تشخص و تفاخر ملت ایران است. چنانکه حتی نوشته‌ های روی جعبه‌ های کاک کرمانشاه ، گز اصفهان و خرمای بم هم با غلط‌های املایی و انشایی فراوان به زبان انگلیسی است. این علاقه وسواس‌ گونه به زبان انگلیسی چنان قوی است که تابلوهای راهنمایی بزرگ‌راه‌ها و معابر، به‌قیمت کوچک‌تر شدن حروف و ناخوانا شدن متن، با آوانگاری انگلیسی مزین شده‌ اند. این در حالی‌ است که این شیوه به‌ ندرت در سایر کشورها مشاهده می‌ شود. چنانکه در کشورهایی که هر ساله پذیرای میلیون‌ها توریست خارجی‌هستند، مانند چین، ژاپن، آلمان و روسیه به‌ ندرت تابلوی دو زبانه‌ ای در معابر مشاهده می‌ شود.
در چنین فضایی، چندان دور از ذهن نیست که آموختن زبان انگلیسی، یکی از ضرورت‌های جدی زندگی فرد فرد ایرانیان باشد، و طبیعتاً سودجویان نیز حداکثر استفاده و سوءاستفاده را از این ازاین شیدایی عمومی می‌کنند.
زبان انگلیسی چقدر به دردمان می‌ خورد؟
معمولاً متولیان آموزش هر کشوری، زبان دوم را بر اساس جغرافیای زبانی منطقه تعیین می‌ کنند. با این منطق، زبان دوم ایرانیان، اصولاً بایستی عربی، روسی و یا ترکی باشد. از طرفی ممکن است زبان دوم بر اساس مراودات تجاری کشور یا جمعیت متکلم به آن زبان تعیین شود، بر این اساس نیز از نظر منطقی بایستی زبان چینی در اولویت زبان‌ آموزان ایرانی قرار گیرد. اما با توجه به اینکه در حال حاضر مهم‌ترین زبان علم و و‌هنر انگلیسی است و هدف سیستم آموزشی کشور هم تربیت نیروی کارآمد و فنی نیست، انگلیسی ، به عنوان زبان دوم انتخاب شده است.
در پاسخ به سوال بالا، بایدستی بگوییم…

معیشت / آذر ۹۵



نظرات

یک دیدگاه

  • سلام , مهمان